در حالی که در بسیاری از کشورهای دنیا، توسعه ورزش به‌صورت یک استراتژی ملی و شاخصی برای ارتقای سطح زندگی، سلامت عمومی و روحیه ملی محسوب می‌شود، در ایران به دلایل گوناگون هنوز این اهمیتی که باید را ندارد. ضرورت وجود یک پیمان ملی در حوزه ورزش، به‌ویژه با توجه به نقش مهم آن در تقویت انسجام ملی، بهبود سلامت جامعه و فراهم کردن فرصت‌های برابر و عادلانه برای ورزشکاران، احساس می‌شود. ضعف در ساختارهای مدیریتی، کمبود امکانات، نارسایی در تامین منابع مالی و نبود هماهنگی کافی میان بخش‌های مختلف، از جمله موانعی است که اجرای چنین پیمانی را ضروری می‌سازد. این پیمان باید به‌گونه‌ای طراحی گردد که توسعه پایدار، عدالت ورزشی و بهره‌برداری بهینه از امکانات، محورهای اصلی آن باشند.

با توجه به اهمیت ورزش در ایجاد تعادل روحی و جسمی شهروندان، و نقش آن در کاهش مشکلات اجتماعی و فرهنگی، لازم است مدیران ورزشی چنان برنامه‌ریزی کنند که تمرکز بر ایجاد زیرساخت‌های لازم، توسعه نیروی انسانی و اصلاح سیاست‌های حمایتی، در اولویت قرار گیرد. این اقدام می‌تواند ضمن افزایش سطح کمی و کیفی ورزش در کشور، به ارتقای جایگاه ورزش ایران در سطح ملی و جهانی نیز کمک کند. توجه به اصول عدالت، شفافیت و مشارکت فعال جامعه ورزشی در فرآیندهای تصمیم‌گیری، از دیگر جوانب مهم برای تحقق موفقیت‌آمیز این پیمان ملی است.